جراحی بینی | عمل بینی | جراحی زیبایی

مشکل در تنفس با بینی بعد از جراحی زیبایی بینی، یک مشکل بسیار جدی است. در این حالت ممکن است حتی با وجود عالی بودن نتایج ظاهری عمل، بیمار تا حدود زیادی از نتایج کلی عمل خود ناراضی باشد. گرفتگی بینی در بلندمدت بر کیفیت زندگی بیمار اثر منفی می‌گذارد و همچنین با ایجاد اختلال در عملکرد فیزیولوژیکی بینی موجب بروز اختلالات تنفسی در خواب می‌شود. این مقاله با توجه ویژه به وضعیت دریچه‌ی بینی به بررسی علت، تشخیص و درمان گرفتگی بینی بعد از جراحی زیبایی بینی می‌پردازد.

تصویر زیر آناتومی ‌داخلی بینی را نشان می‌دهد:

1

علت بروز مشکل


گرفتگی بینی بعد از جراحی زیبایی بینی می‌تواند بر اثر ترکیبی از عوامل مختلف به وجود بیاید، اما اصولا بر اثر تعامل دو فاکتور اصلی ایجاد می‌شود. این دو فاکتور عبارتند از عدم تشخیص مشکلات بینی قبل از عمل (به عنوان مثال: انحراف تیغه‌ی بینی، ‌هایپرتروفی یا بزرگی پره‌های بینی، بیماری‌های مربوط به مخاط بینی) و برداشتن بیش از حد غضروف بینی و در نتیجه کوچک شدن دریچه‌ی بینی. در اغلب موارد دو فاکتور گفته شده علت اصلی گرفتگی بینی بعد از جراحی زیبایی بینی می‌باشند.

سبب شناسی

به طور کلی اختلال در عملکرد دریچه‌ی بینی می‌تواند در نتیجه‌ی مشکلات لایه مخاطی در بینی یا دفورمیتی‌های استخوانی (که هم قسمت داخلی و هم قسمت خارجی بینی را تحت تاثیر قرار می‌دهد) باشد. اختلال در عملکرد بینی می‌تواند به صورت دینامیک یا استاتیک (ثابت) باشد. در هر حال، به ندرت پیش می‌آید که علت گرفتگی بینی، موضوعی ساده و مشخص باشد. در اغلب موارد، لایه مخاطی، اجزای استخوانی و اجزای استاتیک و دینامیک بینی موجب درجات مختلفی از گرفتگی بینی و عدم عملکرد صحیح دریچه‌ی بینی می‌شوند.

طبقه بندی اختلالات عملکردی دریچه‌ی بینی


انواع طبقه بندی‌های اختلالات عملکردی دریچه بینی در ادامه آمده است:

بیماری‌های لایه مخاطی بینی

  • التهاب مخاط بینی آلرژیک (رینیت آلرژیک)
  • آبریزش بینی (رینیت وازوموتور)
  • التهاب مخاط بینی ناشی از عفونت (رینیت عفونی)
  • التهاب مخاط بینی ناشی از دارو (رینیت مدیکامنتوزا)
  • سینوزیت

دفورمیتی‌های اسکلتی

دفورمیتی‌های اسکلتی یا بدشکلی استخوان بینی دارای طبقه‌بندی‌های زیر است:

  • دفرمیتی ثابت (استاتیک)
    • جابه‌جایی مرز غضروف طرفی فوقانی
    • نازک شدن دریچه‌های گلابی شکل بینی
    • زخم در محل اتصال بین غضروفی
    • هایپرتروفی در پره‌های بینی
    • انحراف تیغه‌ی بینی
  • دفورمیتی متحرک (دینامیک): افتادگی غضروف جانبی فوقانی بر اثر عدم پشتیبانی مناسب از این غضروف توسط استخوان بینی، تیغه بینی و غضروف جانبی تحتانی
  • دفورمیتی‌هایی که بر دریچه خارجی بینی تاثیر می‌گذارند
    • دفورمیتی‌های ثابت
    • افتادگی نوک بینی
    • گرفتگی بینی بر اثر تشکیل بافت همبند در جای زخم
    • دفورمیتی‌های دینامیک
    • افتادگی غضروف جانبی تحتانی بر اثر برش دادن بیش از حد بینی

گرفتگی داخلی دریچه بینی

اختلالات استاتیک شامل این موارد می‌شود:

  • جابه‌جایی مرز غضروف طرفی فوقانی
  • نازک شدن دریچه‌های گلابی شکل بینی بر اثر بریدن استخوان
  • زخم در محل اتصال بین غضروفی
  • ‌هایپرتروفی در پره‌های بینی
  • انحراف تیغه‌ی میانی بینی: در صورتی که تیغه‌ی بینی در ناحیه‌ی دریچه‌ی بینی دچار انحراف شود، موجی گرفتگی بینی بعد از جراحی زیبایی می‌شود.
  • افتادگی غضروف جانبی فوقانی بر اثر عدم پشتیبانی مناسب از این غضروف توسط استخوان بینی، تیغه بینی و غضروف جانبی تحتانی

گرفتگی خارجی دریچه بینی

افتادگی دریچه‌ی بیرونی بینی بر اثر افتادگی نوک بینی در قسمت دهانه‌ی بینی (پره‌ی بینی) می‌باشد که باعث تورفتگی خفیف یا بسیار عمیق دهانه‌ی بینی می‌شود. این اتفاق معمولا در بیمارانی می‌افتد که دهانه‌ها بینی آن‌ها باریک است یا سر بینی آن‌ها پهن است یا دیواره‌های پره بینی آن‌ها نازک است.

علت افتادگی دهانه بیرونی بینی می‌تواند انجام عمل جراحی، عوامل ارثی (مانند هیپوپلازی، پایک جانبی متناقض) یا آسیب‌دیدگی (تروما) باشد.

اختلال عملکردی استاتیک شامل این موارد می‌شود:

  • افتادگی نوک بینی: علت افتادگی نوک بینی می‌تواند اختلالات ساختاری در غضروف‌ها یا لیگامنت‌های حمایت‌کننده‌ی نوک بینی یا وجود بافت نرم اضافی در نوک بینی باشد که موجب سنگین شدن نوک بینی می‌شود.
  • گرفتگی بینی بر اثر تشکیل بافت همبند در جای زخم: تشکیل بافت همبند اضافی در جای زخم، یکی از عوارض جراحی بینی است که کمتر شایع است و ممکن است به عنوان عوارض عدم ایجاد برش‌های جراحی به شکل صحیح یا بر اثر آسیب‌های استنشاقی به وجود بیاید.
  • شل‌شدن و افتادگی غضروف جانبی تحتانی می‌تواند بر اثر برداشتن بیش از حد غضروف در حین فرم دهی به نوک بینی در جراحی بینی باشد.
  • نقص عضلانی بینی: نقص عضلانی بینی می‌تواند در نتیجه‌ی بالا رفتن سن بیمار یا آسیب‌های ناشی از جراحی زیبایی بینی مانند آسیب به عروق بینی، آسیب‌های عصبی جزئی یا تشکیل بافت فیبروزی در جای زخم جراحی باشد.

در صورتی که فکر می‌کنید در یک وضعیت اورژانسی هستید، سریعا با پزشک خود تماس بگیرید. همیشه قبل از این که یک روش درمانی را شروع کنید و یا درمان‌های تجویز شده را تغییر دهید، با پزشک خود مشورت کنید. شما می‌توانید از طریق این شماره با ما تماس بگیرید: 36266851-031

معاینه فیزیکی و تشخیص


تشخیص دقیق‌تر علت گرفتگی بینی با بررسی مستقیم بافت‌ها و اجزای پشتیبان دریچه‌ی بینی انجام می‌گیرد. برای معاینه‌ی بینی، پزشک ابتدا اسپکولوم بینی (وسیله ای برای معاینه ی داخل بینی) را وارد بینی می‌کند و به آرامی ‌و بدن ایجاد آسیب، به قسمتهای مختلف فشار وارد می‌کند تا آن‌ها را بسنجد. افتادگی در دریچه‌ی داخلی بینی معمولا براین اساس انجام می‌شود که در داخل بینی  فشار منفی (فشار رو به بیرون) ایجاد می‌شود و از این طریق پزشک افتادگی حاشیه دم غضروف جانبی فوقانی و وسط آمدن آن را شناسایی می‌کند. ظاهر بینی این بیماران معمولا به شکلی است که گویی کسی بینی آن‌ها را از دو طرف گرفته است و دیواره‌های کناری بینی آن‌ها به سمت داخل تو رفته است.

افتادگی خارجی دریچه‌ی بینی بر اساس مشاهده ی شکل نوک بینی و سوراخ های بینی انجام می شود. پزشک نوک بینی و  سوراخ‌های بینی برای تشخیص این که پره‌های بینی دچار افتادگی شده اند یا خیر، بررسی می‌کند. . در این حالت ممکن است افتادگی پره‌ی بینی موجب گرفتگی خفیف یا شدید بینی شده باشد.

در قدم بعدی پزشک مانور کاتل (cottle) را انجام می‌دهد. در این مانور پزشک از یک کورت (curette وسیله ای مانند قاشق خالی که از آن برای برداشتن نمونه یا ضایعه استفاده می‌شود) استفاده می‌کند و آن را داخل بینی قرار می‌دهد تا به صورت دستی از از دریچه داخلی یا خارجی بینی پشتیبانی کند (دریچه را باز کند). ممکن است در حین قرار دادن کورت در بینی با برطرف کردن افتادگی دریچه داخلی یا ثابت کردن دریچه‌ی خارجی، راه هوایی بیمار به طور چشمگیری بهبود یابد که در این صورت تشخیص پزشک تایید و قطعی می‌شود.

اخیرا روشی هدفمند به نام راینومانومتری آکوستیک ابداع شده که در آن می‌توان سطح مقطع‌های داخلی جرم بینی را شناسایی کرد. روش راینومانومتری آکوستیک بر اساس آنالیز امواج صوتی بازتاب شده از جرم بینی عمل می‌کند. این روش بر اساس فاصله هر یک از مقاطع بینی با نوک بینی، تخمینی از تنگی سطح مقطعی در داخل بینی ارائه می‌شود.  این آنالیز از تنگی بینی را همچنین می‌توان قبل و بعد از استفاده از داروهای ضداحتقان به کار برد. با انجام این کار می‌توان بین گرفتگی ساختاری بینی و گرفتگی مخاطی بینی تمایز قائل شد و این دو را از یکدیگر تشخیص داد.  اخیرا استادندارهای آنالیز نتایج این تست بر اساس سن، نژاد و جنسیت بیمار نیز منتشر شده است.

درمان


درمان گرفتگی بینی بعد از جراحی زیبایی بینی، رویه مشخص و ثابتی ندارد. تصمیم‌گیری در این مورد که درمان با روشهای طبی (مانند دارودرمانی) یا جراحی انجام شود به شدت گرفتگی بینی و علائم بیمار و همچنین خواست خود بیمار برای بهبود توانایی نفس کشیدن با بینی، بستگی دارد.

.

پرسش و پاسخ